Sasabay Ka Din Ba Sa Lamig Ng Pasko?

 

 

“But when I was silent and still, not even saying anything good, my anguish increased. My heart grew hot within me, and as I meditated, the fire burned; then I spoke with my tongue:”

 

Alas dos ng hapon, medyo malamig ang panahon, na nagbigay sa akin ng kakaibang pangambang baka makisabay ang ibang tao sa lamig ng panahon. Dalawang tao ang pumasok sa isip ko ngayon. Dalawang pangalan na nagmistulang LSS. Isang nag-eenjoy sa buhay Eskimo at isang batang nagpapakalunod sa kadiliman. Saktong nakachat ko ang isa sa kanila ang aking anak, ramdam ko ang kanyang pagkakaroon ng guilt.

 

 “Ang taong guilty palaging nakadepensa yan.”

 

Tinanong ko lang naman siya kung kamusta na siya after ilang weeks na hindi naming pagkikita. Tinanong ko siya kung nagdedevotion pa din ba siya? Wala akong nakuhang matinong sagot sa kanya except sa pagiging defensive niya. But I could not help na di siya pagsabihan – hey, mali na ang ginagawa mo.

 

“There are only two types of people na pwede mong kausapin sa mundo.” sabi ni kuya dawen. “Isang taong magsasabi ng gusto mong marinig at isang taong magsasabi ng totoo at tama kahit na masakit.”

 

After ng isang “hmp.” mula sa kanya ay bigla itong naglog-out. In that moment, pinili kong controlin ang emotions ko, saka sabay hawak ng BIBLE, naghanap ako ng verse pero wala akong nakita, nakita ko lang yung passage ng prodigal son. Sapat na sakin yun. Basta nong nakita ko yun, naalala ko yung attitude ng tatay. Kaya nasabi ko na lang sa sarili ko, Tatay na pala talaga ko. “Sige anak, pagready ka ng bumalik? Sige nakahanda na lahat pati si berting kakatayin natin para sa iyong pagbabalik.”

 

Isa din sa naalala ko ay yung isa kong pamangkin, navisualize ko kasi yung pagkabulag niya na kahit anung gawin naming pagsagip sa kanya ay inembrace niya na ang mga lies na narinig niya. Para siyang manok ng kuya ko sa probinsiya na matapos makalunok ng gagamba, ay hindi na makatilaok, pinilit ng kuya kong sagipin ang kawawang inahin para narin sa mga sisiw nito ngunit hindi niya ito nasagip – namatay ang inahin sa kanyang mga bisig.

 

Sana hindi pa huli ang lahat, na kapag bumalik kayo ay “beyond cure na” ang mga situation nyo. Pamangkin, kasinungalingan ang sasabihin mong iaask mo muna ang final authority kung nakapagdecide ka na pala  bago ka pa lumapit sa final word. Basta, ito lang andito lang kami kung kailanganin niyo kami. We would always be a father to you.

 

Comments are closed.

%d bloggers like this: