Let’s Now Talk About Pain

November 28, 2008

 

Inatake na naman ako ng pagkamelancholic ko. Ewan ko ba kung bakit kapag unti at maliit na bagay lang ang nagagawa ko I feel so insignificant. Ang alam ko kasi I’m designed for something great kasi sabi mo yun at may impact ako pero bakit ganun parang hindi. Kaya ayun, nauwi sa kaunting pag seself pity ang lahat ng mga naisip ko. Hanggang sa naungkat na naman ang issue about sa aking pag iisa at pagiging malayo sa pamilya. “I made my peace with it along time ago, you never did.” Yan ang banat ni Claire Bennet sa kanyang tito Peter Petrelli ng magkaharap sila sa season three, episode 1 ng Heroes. Yun rin ang gusto kong sabihin sa mga issuing gumugulo sa isipan ko ngayon. I know where I stand and where my feet is set, pero bakit ganun ang dating sakin?

 

Kaya kong mag-antay wala rin naman akong options eh. Basta sabi mo hanggang March at pagkatapos ng graduation march ko. Ganun ko sinet ang ang mind ko, sobra  na  po siguro yun. Natatakot ako sa totoo lang kung anung pwedeng mangyari kapag nagpumilit pa ko ng mas maaga o di naman kaya tumagal pa ko dito. Kaya matapos ang pakikipagtawaran nauwi ito sa buwan ng March.

 

Ang hirap pala kapag sinasama Kita dito. Lumalabas kasi ang pagiging mababaw ko, naguguluhan na po kasi ako at hindi ko na rin po maintindihan ang sarili ko, sometimes I wonder if I’m still human. Naks, Claire. The best ka. Isa kasi siya sa mga lumutang na character sa Villains. Paano ba naman kasi kung sino pa ang naging pag-asa ng bayan . “Save the cheerleader, Save the world.” Eh siya rin pala ang magiging sanhi ng kamatayan ng mga tutulung sa kanya.

 

Pain. Pain. Pain. Siguro yan ang sinisigaw ni Claire sa loob loob nya na katumbas ng Blade. Blade. Blade ng mga emo sa kanto namin. Sabi ng mga psychologist kung gaano kasakit ang physical pain ay itimes mo ito sa 20(numbers are mine) ganon daw kasakit ang dulot ng emotional pain sa mga tao. Kung bakit pa kasi nauso ang nerve endings na nagttxt sa mga utak natin ng word na PAIN kapag nasaksaktan tayo.

 

At hindi nagtatapos yun doon. Kung may balat na tinatawag syempre meron din tinatawag na emotional scars. Kaya siguro nauwi si Claire sa ganung character sa Heroes – isang killer machine. Ang aso daw kapag binuhusan mo ng kumukulong tubig ay uungol ng napakalakas; pag binuhusan mo naman ng malamig na tubig after nyang makarecover ay uungol din ng kasinglakas ng binuhusan mo siya ng kumukulong tubig. (kids never ever try this in your home.)

 

Hindi ka aso para tularan sila nakahit masaya na ay nag eemote ka pa sa tabi. Alam mong dapat mong madistinguish ang kaibahan ng natural pain sa self afflicted pain.  Ikaw pili ka kung gusto mong tabihan ang aso namin at magjamming kayo sa kanyang kalungkutan. 

 

Pain is good, it allows you to grow more.

It makes you feel more alive and human.

It urges you to move and do some actions.

The more it presses you the more you cry.

The more good things come out from you

(oo tama, parang orange juice)

It makes you seek your God for comfort.

 

Nakakatuwa yun isang speaker namin dati, tinanong nya kami, possible daw bang kahit nasasaktan na kami ng todo todo at bonggang bongga ay hindi pa rin ito nag aappear sa fis mo. In short, very objective ka pa rin. Wag ka ng kumuntra ang sagot “Oo.”

 

“Oo, nasasaktan na ko. Alam ko yun. Ramdam na ramdam ko pero wag mo ng ungkatin pa. Kasi ayaw kong maapektuhan ang buo kong sistema, siguro mas mahirap bumangon mula don.”

 

“Basag na basag na ko. Anu pa bang gusto mong gawin sa akin? Gawing face powder? Baka sumuko na lang ako, baka di ko kayanin, baka di mo na ko mabuo, baka di na ko makatayo.” Puro baka, ibig sabihin hindi  ako sigurado kaya <don’t mind this>.

 

“Anu pa bang gusto mong gawin ko? Sabihin mo kasi nahihirapan na ko. Pinakinggan kita kasi naniniwala ako sayo. At hindi yun magbabago, anu pa bang kulang ko? Please tell it straight. Sabay singhot!

 

<Ayun saka bumuhus ang ulan>

 

Pero ayun katulad ni Claire na kahit indestructible na matuturing, in the end nasaktan pa rin at mas katakot takot na pain ang naramdaman nya. Paano kung ikaw makaexperience non?

 

  1. Kakain ka na lang ba ng chocolates para punuin ang katawan ng endorphins?
  2. Kukuha ka na lang ba ng isang dosenang blade?
  3. Iinom ka na lang ba ng dalawang kilong sleeping pills?
  4. Mag-iimbak ka na lang ba ng bari-barilis na alak sa yung katawan?
  5. Magswiswimming ka na lang ba sa sangkatutak na papel sa office table mo?
  6. Iiyak ka na lang ba hanggang sa wala ka ng maihi?
  7. Makikisaya ka na lang sa mga kaibigan mo?
  8. Lulunurin mo na lang ba ang sarili mo sa kape ng starbucks para lang makakuha ng planner nilang bago?
  9. Magpapakalayo ka na lang ba hanggang sa makarating ka ng Mars at masabi mong pwede ka na don magsimula ng panibagong buhay?
  10. Bubusugin mo na lang ba ang sarili mo hanggat sa pumutok ang bawat intestine mo?
  11. Tatambay ka na lang ba sa lahat ng makita mong bayside?
  12. Nanamnamin mo ba na lang to the highest level ang pain at kalungkutan?
  13. Manghoholdap ka na lang din ba ng bangko?
  14. Bibili ka na lang ba rakyomin?(di ko alam spelling non)
  15. o magdadasal ka na lang at maging masaya?

 

Alam kong matalino ka para pumili sa pinaka the best answer pero sigurado ka bang pagpinili mo ang sagot na yun gagawin mo yun at haggang doon na lang yun? I believe that He is greater than our emotions, minsan pagkatapos kung magpray bago kumain, eh parang busog na ko, why? Kasi nga He is greater than all your emotions pati ang pagiging gutom. Kaya ayun, minsan di ako nagprapray. Hahaha. Joke. Maging masaya ka dahil sa pagkatapos nito ay ang pagdidiwang. Tignan mo yung mga namamatayan, after 9 days. Kainan na naman tapos may 40 days pa, fiesta ulit. Ganun lang yun.

 

 

There’s no other way. You need to plunge into the process because it builds your character. At dito ko sigurado sasabihin ko, May hinahanda Siya para sayo. Tama!?

 

 

 

 

Advertisements

My Encourager

November 26, 2008

“Anu na naman bang problema mo?”

 

“Wala!!!”

 

“Eh bakit ganyan ka?”

 

“Bakit masama na bang magmukmuk?”

 

“Hindi, naman. Alam mo if you have any problem, let’s talk it over. Wag yung ganyan, naapektuhan ako eh.”

 

“Wala ngang problema!”

 

“Eh bat ka ang taas ng boses mo, kung wala?”

 

“Anu bang gusto mong marinig sakin? Oo, sige na may problema na. o anu masaya ka na?” <sigh> “Pasensya ka na pagod lang din ako. Its been a long day. Please, wag mo muna kong guluhin.”

 

“Gusto ko lang sanang makatulong.”

 

“Haayyy, ayoko ko muna kasing magsalita. Inaantok na ko gabi na. Sige na bukas na lang ulet.”

 

“Ok sige, isa lang masasabi ko: kaya mo yan!!! Kaw pa, kilala kita, malakas at hindi ka madaling sumusuko sa mga ganyang laban. Basta palage mong tandaan. It is not your battle. It is HIS. Basta pray ka lang.”

 

“Sige, salamat.”

 

Bat ka ngumite? Sabi ko na nga ba eh? Kaw talaga. Basta tandaan mo andito lang ako, handang makinig sayo. Hayaan mo na yun. Bukas panibagong araw na naman kaya maexcite ka, basta dito lang ako, harap ka lang sa salamin. Makikita mo ko sarili ko.

 


Masarap na Sopas

November 21, 2008

 

“Kuya, luto ka naman ng macaroni naman na may sabaw na gatas tapos may giniling at hotdog saka carrots.”

 

Alam ko ng sopas ang gustong tumbukin ng aking pinsan na hindi niya masabi. Hindi ko alam magluto non, pero dahil mabait ako, oo sige na lang. Mahilig akong magluto. Kung siguro naintindihan ko ang ibig sabihin ng salita “kurso” bago ako grumadayt ng high school eh di sana nag HRM na ko kaso hindi eh, mahilig lang talaga akong mag-aral kaya sinunod ko ang pangarap ni Daddy na magpiloto, kaya naman napunta ako sa mga bahay ng kabayong dagat pero hindi ako nagpiloto.

 

Siguro kung tatanungin mo ko kung anu ang talent ko, isa na ang pagluluto don. Mahilig kasi akong kumain kaya hindi nakakapagtakang mas gusto kong magluto kesa mag piloto, mahilig din naman akong magpalipad ng eroplanong papel kaso hanggang don lang yun. Mas gusto ko talagang mausukan ng pagkain kaysa ng mga eroplano.

 

Pagkatapos pumunta ng school ay saktong may isang daan pang natira, salamat Lord, provision. Ng makarating sa palengke, bumili ako ng kalahating kilong macaroni, ¼ na giniling at iba’t ibang putahe saka umuwi at nagtanung tanung sa mga kapit bahay, medyo simple lang pala, pero ang tanong ay kung mapapasarap ko ba siya ng mga katulad ng mga linuluto ko.

 

Ang maliit na hiling ay nauwi sa challenge ng malaman ng mga kapitbahay namin sobra sobra ang aking mga putahe kumpara sa dami naming kakain. Lahat sila ay parang nabuhay at nagsalita kung anung dapat gawin. Naging maingay ang bawat isa, nagkanya kanya sa mga pagbibigay ng directions. Matapos ang katakot takot na instruction ay hindi ko na matandaan kung anung dapat gawin, “iprito sa mantika ang macaroni” wow, sarap! Pero mabuti na lang at may common sense ako sa mga pagkakataong yun.

 

Hanggang maya maya ay isa isa na silang nagtatanong matagal pa daw ba? Sosyal ang mga tambay namin at napili nila akong gawing chef.  Ang sabi ko naman ay pinapakuluan ko pa. Ang Verdict? Alam niyo na yun. Madaming nagtatanung sa akin kung bakit daw ba palaging ang sarap ng mga luto ko at nag-eenjoy nila. Kahit alam ko naman nambobola lang sila ay sympre sinakyan ko. Ang sabi ko naman its in the blood. Hahaha.

 

Madaming tao ang tumitingin lang sa success ng mga tao but they fail to see the process na pinagdaan ng mga success na yun, kasi naman mostly ng mga successful people kapag ininterview sila they forget to share the hardships and trials na kanilang kinailangan pagdaanan. Hindi nabibigyan ng stress kung gaano kahirap ang kanilang pinagdaan. Kaya ayun kala ng iba ganun ganun lang yun at lahat ng nakakadinig at nakakapanood nakikicelebrate pero kapag sila na mismo ang gagalaw para sa sarili nila para makamit ang success at nakaencounter lang ng problema at paghihirap, eh tumitiklop.

 

Kaya ayun, hindi nila alam na nalaglag ko ang mga giniling sa lababong barado pero masarap! =)

 

 

Lesson Learned: Lahat ng success, may pinagdadaanang hirap, mahirap kayang mamingwet sa lababo ng giniling na baboy. try nyo! =) peace out!


Sa Loob ng Gym

November 14, 2008

 

Kahapon, nagsimula akong maggym. Kung bakit? Kinakailangan ko na kasi hindi dahil mukha akong biik kundi dahil mukha akong tingting, need ko ng magkalaman para hindi na ako nagmumukhang grade 4 sa mga sinusuot kong t-shirt. Nagsasawa na rin kasi akong marinig na tawaging payatot, gitara, o posporo palito. Ewan ko ba? Kung sinung nagpauso ng mga salitang iyan. Kasalanan ko ba kung napaglihian ako ng tita kung pandak nung grade 2 ako na nagresult sa aking pangangayayat?

 

Malaman ako nong bata ako, may bangs pa nga eh at palaging naka-tack-in ang aking pang-itaas kahit sando pa yun. Hindi ko maidedeny ang mga ganung bagay dahil mahilig ang mommy at daddy ko sa picture-picturan, kaya hindi nakapagtatakang mahilig din akong magpapicture, kahit saan at kahit saan.

 

Simula non, hindi na bumalik ang aking malaman na katawan, palage na akong tinatangay ng malakas na hangin at hindi na din ako malakas kumain. Oo, sinisi ko, ang tita kong pandak, pati ang metabolism na yan, at medyo madami-daming kilo na din ng Chinese vitamins na pangpataba ang nainum ko pero wala talagang epekto lahat siguro yun naging pataba na ng lupa namin kaya nagbunga ang pipino at melon ng pinsan ko.

 

Kaya nagdecide na kong pumunta ng gym, malayo ang gym sa bahay namin, kelangan sumakay ng isang jeep, ayoko kasi yung malapit sa amin masyadong bukas sa mga mata ng bading na nagdadaan. Medyo maalinsangan sa loob at amoy pawis, ramdam mo talaga ang pwersa ng mga nagsasamang super sayans. Mababait ang mga kasama ko at walang bading kaya safe na safe si totoy. Medyo habulin din kasi ako ng mga bading.

 

Nabigla ata ako dahil hindi na ko nakatayo kaninang umaga para akong lantang veggy sa tindahan ni aling mameng, bawat balikwas ko ay nararamdaman ko ang hapdi ng mga nabanat na ugat sa buong katawan. Totoo ang hula ni manong kahapon, maghanda na daw ako ng excuse letter dahil paniguradong hindi ako makakapasok, naisip ko tuloy magpahula kung anung lalabas sa lotto bukas. hihihi

 

Gabi ko na lang din naisipan magpahid ng omega matapos ang buong araw ng panonood ng dvd at pagcocomputer. Ngayon ko mas lalong naiintidihan ang mga nabubugbug at nababangga sa sakit na nakilang nararanasan. Masakit talaga ang kasu-kasuan ko kaya puro ako utos sa pinsan ko. Mabuti na lang at may mga kasama ko sa bahay. Kahit papaano nakasurvive ako sa araw na to. Pero katulad nga nong sabi sa salamin don sa gym. “No Pain, No Gain.”

 

Wala akong balak huminto sa nasimulan ko. Hindi ako titigil hanggat hindi lumalabas ang mga monay monay sa tiyan ko pati lahat na ng pandecoco sa braso ko. Kaya tandaan mo to, dinedevelop na ang papalit kay Piolo at Sam Milby at malapit na siyang dumating. Abangan!!!


Kampikampihan

November 12, 2008

 

Palage kong kinakausap ang sarili ko – sa lahat ng pagkakataon. Kinakilangan nagkakaintindihan kami ng sarili ko kung anu ang gagawin at kelan ito dapat tapusin, hanggang kelan kakayanin at anu ang magiging punishment or prize.

  

 

2639374309_ffd76a6af2Ganun ko tratuhin ang sarili ko – kapatid at kaibigan. Schizophrenic ba? Hindi naman siguro, sabi ng mga dalubhasa, mas magandang kinakausap ang sarili lalo na kung magdedecide o may mga nagagawa kang pagkakamali. Nakakatulong ito upang mabawasan ang tendency ng pagkakaroon ng nervous breakdown. <Ah. Ganun ba un?> Healthy pa nga daw yun!

  

 

Maaaring isa ito sa mga defense mechanism ko bukod sa kumain sa mga eat all you can na restaurant at lugawan sa PUP(na may tagline na “Mura na, Madumi pa.”). Sarap! Ito ang promotekta sa akin katinuan. Pwede kaming hindi magkasundo pero hindi kami pwedeng mag-away. Pwede ko siyang parusahan o kaya naman ay gantimpalaan. Ganun ko ka mahal ang sarili ko.

  

 

Naalala ko tuloy ang isang character sa HEROES, the best ang series na yun. Si Nikki o Jessica, na mayroon split personality. Si Nikki ang mapagmahal na ina at responsableng asawa at si Jessica na kanyang kakambal na kahit patay na ay alive pa rin sa sub conscious mind ni Nikki. Masaya ang twist ng storya, kapag may mga atratso si Nikki at may nagtatangkang kumawawa sa kanya ay saka lalabas ang persona ni Jessica na may extra super strength. Kasing lakas ni Superman ang ate mo na siyang pumapatay sa mga kaaway ni Nikki. The best no? Sa huli, bigla na lang magigising si Nikki na – all done na ang lahat ng trabaho – take note, naiburol na silang lahat.

3814122647_33428aeaeb_m

 

3814123787_01541e59bf_m3814120953_9e3222a7dc_m

  

 

Ayoko sanang sabihin na sana ganun na lang ang lahat ng taong tamad na katulad ko, na sa paggising mo ay malinis na ang bahay, nalabhan at plantsado na ang mga uniform, pati lahat ng plato ay nahugusan na. O kaya naman sa mga taong mahina ang loob at takot harapin ang kanilang problema, na bigla bigla na lang mahihimatay at lalabas ang matapang at optimistic nilang sarili para harapin ang hamon ng buhay. Naks! Syempre, walang ganun. Drawing lang yun!

 

 

Sabi ng leader ko magaling daw akong magmanipulate ng tao. Kaya siguro madami dami na rin akong nauuto kasama na ang sarili ko. Katulad ng paggising ng maagang maaga, hindi dahil sa klase kundi sa mga masasarap na pagkain pagkatapos ng klase. Paggawa ng thesis kapalit ng 1500 pesos worth shopping spree. At kung anu anu pang maisip kong pagpapasarap. Mababaw pero isa ito sa mga alam kung nakatulong sa akin para matapos ko ang dapat gawin at marating ang lugar kung nasaan man ako ngayon.

282778811_7742c53ec8

 

Minsan, ganun talaga there is always a child within us na pwedeng pakiusapan o kaya utuin. Minsan naman wala ka talagang choice, dahil wala kang ibang kakampi. Sa ganung paraan mas nakikilala mo ang sarili mo at nadidiscover mo ang mga natatagong potentials nito. Katulad ngayon, kaya ko palang magsulat ng ganitong blog.

 


Hello world!

November 12, 2008

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!