Mahal Kita Walang Halong Bola =)

April 27, 2010

Pagbalik – baliktarin man ang mundo, hindi
pwedeng hindi mo maramdaman kung gaano kita kamahal. Sobrang natuwa ako nong una kitang makita – ikaw kasi ang unang nagparamdam sa akin ng word na LOVE. Kaya simula non talagang dinikitan na kita. Ahihihi.

Halos walang araw na lumilipas na hindi pwedeng hindi kita makita. Alam ko non dati pa love na love mo ko at love na love rin kita. Palagi tayong nagshashare sa baon ko kasi hindi ko maubos. Pero ok lang sa akin yun. Natutuwa nga ko pag sinusubuan mo ko kasi parating mas madaming ulam ang nakakain ko.

Tapos lagi mo pa kong yinayakap at lagi mo pa kong kinikiss kaya kinikiss din kita. Sa lahat yata ng babae na nakilala ko ikaw yung pinakasimple at pinakamabait. Para kasing wala ka ng kailangan pa at ako na lang ang palagi mong binibigyan.

Ang alam ko ilang beses din kita nasaktan simula nong magkakilala tayo, kasi naman napakachildish ko pa talaga non. Gayunpaman hindi ko alam kung ano bang magic meron ang pulang santan o kaya guamamela na palagi kong pinipitas palihim (baka kasi mahuli tayo ng prinsipal at hindi tayo pauwiin kaya sinusuksuk ko na lang ng maingat sa bulsa ko) at saka iaabot sa tricycle pag pauwi na tayo galing school.

Nagsisimula pa lang ang school year non at umuulan ng una kong maramdaman na maguilty dahil sa nagawa kong kalokohan. Signal no. 3 ata non, malakas ang buhos ng ulan pero linabhan mo parin yung damit natin habang ako naman adik sa game boy. Kaya naman nong nagpatulong ka sa akin hawakan ang pintuan hindi ko ito nahawakan mabuti at saka nadulas ka. Akala ko talaga hindi mo na ko papansinin non, akala ko aawayin mo ko, at akala ko ayaw mo na sa akin.

Yun yung unang beses na sobra kong naguilty sa nagawa ko sayo. Kahit na madalas tayong magtampuhan, ok lang sayo. Bakit nga ba? Pero nong minsan nagkatampuhan tayo, natakot talaga ko non, kasi sabi ko hindi kita papansinin at hindi kita iimikin kahit na maglambing ka pa. Pero sa huli ng hindi ko na kayang hindi mo ko kausapin nagpapansin na ko at sa isang SORRY napayakap na lang ako sayo at humagulgul na parang bata. Don ko na realize na hindi pala pwedeng hindi kita kausapin kasi kailangan kita. naks!

Kaya simula non hindi ko na inulit yun kahit na palage tayong nagkakantampuhan. Kaya naman ngayon malapit na iyong kaarawan! Hindi pwedeng hindi mo to mabasa. Hindi pwedeng hindi mo mareceive ang message ko. Mom I love you so much. I owe you everything. Mahal na mahal kita walang halong bola dahil mommy kita. Happy Birthday. Ikaw ang unang babae sa akin buhay. Naks. O tama na ang tears of joy, I want you to know kahit magkalayo tayo ngayon, still I will send you my hugs and kisses through this post.

Note: Guys, hulaan nyo kung ilang taon na ang mommy ko at may prize ang makasagot ng tama. 🙂

Advertisements

Why You and I created Blog.

April 21, 2010

Paano kung isang araw napagod ka ng magsalita? Napagod ka makipag – usap? Perhaps napagod ka ng magpaliwanag? Kagagalitan ka kaya ng mundo? Bilib nga ako sa mga maralitang pilipino na patuloy kung magprotesta sa lansangan na ni katiting walang kasiguraduhan kung may nakikinig nga ba talaga sa kanila?

Ito ang aking istorya: Sinumulan ko ang blog na ‘to nong nakaraang taon, sa aking pagkakatanda nagsimula ako sa paggamit ng notepad. June pa lang ay nagsimula na kong magblog sa notepad, isang taon matapos magsi-alisan ang aking pamilya palipad ng ibang bansa, si kuya at ako na lang ang naiwan. Nawalan na ko ng kausap, hindi katulad dati palagi kong nakakakwentuhan sila. I first thought talking with wise people would really burn all my time, kasabay ng pagbubuno ko ng oras sa school at different extra curricular activities.

Having a constant conversation with wise men, of course, had gave me a lot of wisdom. But it didn’t last longer, akala ko pa nga, yun na ang final chapter ng kung anong pinasok ko, pero simula pa lang nong nagkaroon ng pagkakataon makapag ibang bayan, naging medyo disoriented na din ako.

Napakahaba ng 24 hours ko nong mga panahong yun to the point na realized ko na hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay anjan sila para sayo dahil meron din silang sariling mundong ginagalawan, meron pang ibang tao maliban sa iyo. I wanted to talk, I wanted to share everything, I wanted everyone to how I feel and let them hear my thoughts. I was demanding more time.

July, it became my frustration to talk to anyone, hanggang si Mr. Notepad na lang ang kinausap ko. Gusto kong punuin ang buong blankong isipan ni Notepad, na tipong lahat ng gusto kong sabihin ay mailagay ko sa kanya until one day, natutuo akong magbukas ng sariling blog, it took me atleast a month to understand and adapt sa aking nadiscover na mundo.

When i opened my blog, I found new friends in a very different dimension. Iba – iba meron, mabait, meron suplado, meron makulit, meron maganda, meron hunks, meron maliit, meron matalino, meron astig, merong emo, meron ding patawa. But all of them, I consider individually intelligent. At narealize ko hindi pala ko nag iisa. Madami pa rin palang taong mahilig makipag usap, madaming gustong magsalita at madaming gustong mapakinggan.

Madami din naman akong nakilalang mga blogger, nagkachat, nakipagkita sa mga eb, naging kaibigan, hanggang sa naging mga matatalik na kaibigan. Isa isa ko silang naging close at isa isa ko silang pinahalagahan. Ganun ako nakilala ng iba sa wordpress (ows!?).

Sabi nila weather weather lang yan, meron season na mabulaklak ka, meron din naman tagtuyot pero paano kung isang araw nagising ka at andon ka na sa part na kung saan lahat ng spice na meron ka naubos na. Tinanong ko ang isa kong kaibigan, sabi ko sa kanya karugtong ng pinakaunang paragraph.

“Paano kung isa akong vetsin, pero nawalan ako ng “umami” taste, matatawag mo pa rin ba akong vetsin?” “Paano kung ang lahat ng nabasa mo sa akin nung una kang mapadpad sa aking blog ay unti unti ng nawawala.” “Paano kung ako mismong blogger is slowly fading away would you still dare talk to me kahit na ang itinitipa na ng aking mga daliri ay walang kasense sense?”

Aminin na natin, kaya ko sinabing matalino ka! kasi ang gusto mong kausapin ay yung kapwa mo may sense kausap o kung hindi naman ay yung malalim. Hindi ba?

Pero ganon talaga? I guess, its not my season anymore at PATAWARIN mo ko kung sakaling nadismaya kita kung hindi mo ko nakakausap ng matino lately. I’m really so sorry. Pagpasensyahan mo na ko, hindi naman ako talaga writer, isa lang akong blogger na ngarap makakausap ng taong katulad mo iitindi at makikinig.

MARAMING SALAMAT SA PAGBABASA!!!

“I know some of you can read this message, I’m really so sorry! I guess ito talaga ako, fading to white.”

The Fray – How To Save A Life.mp3

get more free mp3 & video codes at www.musik-live.net

Consider your children.

April 17, 2010

“You dont love someone because they’re perfect, you love them in spite of the fact that they’re not”

Isa na siguro ako sa mga blessed na tao, na maituturing pagdating sa pagkakaroon ng isang buo at magandang pamilya. I thank God for His grace because we were spared and covered from the system of this world.

Idol ko ang magulang ko sa pag tataguyod ng aming pamilya, bukod sa pinalaki nila kami ng maayos, hindi ko maikakaila na sila talaga ang sobrang nagtyaga sa amin. Tatlong taon ang tanda ni Mommy kay Daddy. Parehas silang taga norte kaya lumaki ako sa diningding at pinakbet. Kaya naman minsan hindi ako naniniwalang only opposite attracts at mas maganda kung parehas pasitib ang nagsama.

Binalot kami ng magulang namin ng sobrang pagmamahal. Habang lumalaki kami, ilang beses din kaming pinalo sa pwet, kinurot at tinitigan ng matalim ni mommy. Si mommy ang madalas magdisiplina sa amin, habang si daddy naman ang joker ng aming pamilya. Mahal na mahal ko silang dalawa.

Si kuya naman tumira sa aming lola, tuwing bakasyon lang namin siya nakikita at nakakalaro ni ate. College na siya nong lumipat siya dito sa maynila para mag-aral. Si ate ang paborito kong kalaro at kaibigan sa lahat. Halos ilang beses din kaming magbangayan nong bata kami dahil sa inggitan sa gamit sa school. Si ate ang palaging ng aangkin ng gamit ko lalo na pag napunta na sa kwarto nya. Ewan ko ba may kung anong hiwaga sa kwarto nya kapag napapasok ang lahat ng gamit ko don nagiging kanya. Pero kahit ganon mahal na mahal ko pa din silang dalawa.

Hindi naman kami lumaki sa fantasy, in fact we were so awared sa mga ngyayari sa paligid namin. Umiyak kaming dalawa ng pinsan kong si diane nong naghiwalay ang kanyang magulang. I also felt sorry nung malaman kung umalis ang nanay ni tots para iwan silang mag-ama. Sobrang nainis din ako sa mga tito kong nang babae at patuloy na nalulungkot sa mga kamag-anak kong nag-iisip ng maghiwalay na lamang.

What’s in the world today at parang napaka normal at nagiging trend na ang paghihiwalay. Is it enough reason to say na, you made a mistake na nagpakasal kayo at nagsama kayong dalawa to build a family only to ruin it in the end.

Ganon na ba kadali ang magtapon ng singsing? Nalulungkot ako sa mga batang naging biktima ng broken family. I saw diane growing up, even tots and some other friends who are part of a broken family and I tell you they were devastated sa mga ngyari at hindi malayong mangyari yun sa mga anak mo at magiging anak mo. Isa lang naman ang gusto kong sabihan sa post na to. Huwag na huwag kang makikipaghiwalay lalo na kung happiness lang ang dahilan mo para gawin mo yun.

Dahil kung gagawin mo yun kelangan may tatlong mabigat at valid reason ka na mabibigay sa akin bago mo gawin yun. Tatlo lang ang hinihingi ko, hindi apat, hindi lima. tatlo lang.

Sa tingin mo ano nga ba ang tatlong valid at heavy reason na yun para maghiwalay kayong mag-asawa? or ng magiging asawa mo?


The Need to continue…

April 11, 2010

Oh yes, I am still alive, after a month of having my blog closed down. Ito ako at nagbubukas bahay na naman. Maraming salamat sa mga kaibigan ko sa mundong ito.

Ito ang bago:

Ang inyong lingkod ay may bagong trabaho na after a couple of month ng pagiging bum. I’m back in the Market Place. At ang maganda, hindi restricted ang blogsite. APir!!! Yeepee, pero dahil under probationary pa rin ako, kailangan kong patunayan muna na I am perfectly fit sa position ko. Masaya ang aking work, I got to learn new things, meet new intelligent people and it really feels like family.

Pangalawa,

I am so happy na natupad ko din ang plan ko na makarating ng baguio. Apir!!! Sobrang lamig ng Baguio at babalikan ko siya kapag may nakita na kong pwedeng isama!

Pangatlo,

Namiss ko kayong lahat, sobra. Hindi nyo lang alam kung gaano ko kayo kamiss. Sobra sobra.

Pang-apat,

Hindi po totoo ang kumakalat na balita na, kinuha na po ako ng mga aliens sa kalawakan o ang kumakalat na balita na nag – artista na ko bilang pa extra extra sa mga pelikula. No, no, no. I just took time to reconsider some things.

Panglima

Sobrang dami kong natutunan, at gusto ko silang ikwento sa inyo lahat. In a way na di boring at still inspirational pa rin. Hmmm. Pero paano ko nga ba sisimulan ulit. Hehehe.

At higit sa lahat….

Magpopost na ko palage. Heheheh. Joke lang. Hehehe.

Namiss ko lang kayo.. kaya naman andito ko ulit. Hehehe.